DEM’ in Merkezileşmesi ve Kürt Siyasetinde Yeni Dönem (1.Bölüm)

Son sözü ilk başta söyleyelim;
DEM in merkezileşmesi sözüyle bu partinin Türkiyeleşmesini, Yani Türkiye Partisi olacağı tezini dillendirmiyoruz. Tam tersi, DEM in Türkiye Partisi olma gibi ne bir hevesi ne arzusu ne de çalışması var. DEM’ in merkezileşmesi kavramıyla, bu partinin, Terörsüz Türkiye çalışmasındaki gösterdiği öncü rolü nedeniyle, Kürt siyasetinde yeni bir konumlamaya geçecektir ya da geçmek zorunda kalacaktır, öngörüsüne sahibiz.

Söylemimizi bir adım daha öteye çekelim;
Kehanet değil ama DEM'in merkezileşme süreci hızla ilerler ve Kürt siyasetinde yeniden bir yapılanma gerçekleşirse, DEM kendi ismini değiştirmek zorunda bile kalabilir.
DEM'in merkezîleşeceği tezimizin gerekçe ve sebeplerine girmeden önce Bahçeli tarafından ilk işaret fişeğinin çakılması ile başlayan Terörsüz Türkiye çalışmasının aşamalarına farklı bir pencereden bakmaya çalışalım.
Terörsüz Türkiye’nin dillendirildiği ilk anda Bahçeli'nin ‘Önce Türkiye’nin huzur ve kardeşliği’ anlayışını merkeze alan söylemi son derece dikkat çekmişti. Yine Bahçelinin İmralı’yla birlikte DEM‘in de yük paylaşımını üstlenmesini ifade ederek sınırlarımız içinde ve dışında yapılan silahlı kavganın sona erdirilmesini ifade etmesi ilk anda beklenilmeyen bir yaklaşım olarak karşılanmıştı.
Şu bir gerçektir ki Bahçeli'nin bu yaklaşımının, değişen küresel koşullar nedeniyle farklı dinamiklerle şekillenmesine açık olduğunu ifade etmekte yarar var. Erdoğan’ın ve Bahçeli'nin lider odaklı karar alma süreçleri ve faydacı bir stratejiye ağırlık verme eğilimi, Türkiye’nin uluslararası ilişkilerde terörizme karşı daha hesapçı ve müzakereye dayalı bir tavır takınabileceğini göstermektedir.
Bu yeni dönemde, Irak ve Suriye dâhil olmak üzere birçok ülkenin PKK ve terörle ilişkilerini gözden geçirme ve teröre karşı iç cephelerini yeniden yapılandırma sürecine girmeleri güçlü bir olasıdır.
Özellikle Türkiye’nin, terörsüz bir coğrafya talebi komşu ülkelerle ülkemizin bölgesel politikalarıyla örtüşen çıkarları üzerinden bir iş birliği zemini oluşturma çabası kısa vadede olmazsa dahi uzun vadede sonuç verecek gibi durmaktadır. Zira Bahçeli ve Erdoğan’ın Önce Türkiye söylemine karşın İmralı’nın ‘sonra örgütüm, militanlarım’ dememesi, hatta örgütün ömrünü tamamladığını ve fesih edilmesini söyleyerek silah bırakma çağrısı “örgüt merkezli” politika yaklaşımından önemli bir kopuşu ortaya çıkarmıştır. İmralı’nın açıklamasıyla bölge insanının değer orjinli yapısına yönelik bir yönelime girildiği anlaşılmaktadır.
Bahçeli ve Erdoğan’ın kişisel liderliğe dayalı politika tarzı, Terörsüz Türkiye çalışmasını önceleyen tavrı, kurumsal işleyişten ziyade bir anlamda ülkemizdeki başkanlık vizyonunun gücünü de göstermektedir.
Şu anda PKK dağ kadrosunda Stratejik Belirsizlik ve silahın bırakılması talebinin neden olduğu caydırıcılık konusunda bazı olumsuzlukların olduğunu belirtmek abartı olmaz.
PKK bölge coğrafyasında konuşlu bazı Kürt-Arap yapılarını ve maziden gelen rakiplerini caydırma kapasitesini artırma gücü her geçen gün azalmaktadır. İmralı’nın bölgedeki Kürt yapılarıyla ilişkilerini hem mMüttefiklerini hem de rakiplerini yeniden konumlandırma çabaları çok uzun yıllar alacaktır. Terörsüz Türkiye çalışmasının açıklanmasıyla, ABD’nin ve Avrupa Birliğinin PYD/YPG’ye verdiği desteğin azaltması gereği yönündeki düşünceler bazı başkentlerde tartışılmaya açılmıştır.
Dünyadaki dış olayların gelişimine yakından baktığımızda Trump Liderliğindeki ABD'in denizaşırı askerî varlıkları azaltma eğilimi, PYD’ye ve dolayısıyla PKK'ya geçmişte sağlanan desteğin sınırlandırılması potansiyelini taşımaktadır.
Başkan Erdoğan ve Ak Parti dış politika belirleyicileri Türkiye’nin, terörle mücadelesinde ABD ile iş birliği yolları aramaya devam edeceklerdir. ABD ve Trump’ın NATO’dan çıkma ve Avrupa güvenliğini sağlamadaki isteksizliği Avrupa Birliği ülkelerinde Türkiye’nin Jeopolitik ve askeri gücünün önemini bir kez daha anlaşılmasına neden olurken bu ülkelerde konuşlu PKK sempatizanlarına artık eski hoşgörü gösterme olmayacaktır. Dünya genelinde artan toplumsal kutuplaşma, ekonomik kırılganlıklar ve güvenlik kaygıları temel etkenler olarak öne çıkmıştır.
Yine milliyetçi ekonomi politikaları, sınır güvenliği ve enerji bağımsızlığı gibi konulara odaklanarak ulusal çıkarları merkeze alan bir yaklaşım gerek ülkemizde gerekse gelişmekte olan ülkelerde öncelikli bir duruma gelmiştir. Enerji iş birliği ve bölgesel rollerin yeniden tanımlanması ile Türkiye’nin enerji merkezi olma vizyonu, Terörsüz Türkiye
Projesiyle uyumlu hâle getirilebilir.
Türk Akımı ve LNG projeleri üzerinden geliştirilebilecek iş birliği, ekonomik ilişkilerin derinleşmesini sağlarken terörden kurtulmuş ülkemizin önünü daha çok açabilir. Bu durumda Rusya’nın enerji piyasalarındaki etkinliğinin sınırlandırılması, Türkiye’nin bölgedeki rolünü güçlendirecektir.
Karadeniz ve Doğu Akdeniz’de istikrarın sağlanması, terörle mücadelesini sonlandırmış Türkiye’nin diplomatik etkinliğini artırabilir.
Terörsüz Türkiye projesi yalnızca iç politikada değil aynı zamanda küresel çapta geniş yankılar uyandırma potansiyeline sahiptir. Terörsüz Türkiye projesinin sonuçlarının, yalnızca Türkiye’yi değil, dünya üzerindeki terörden acı çeken tüm coğrafyaları ve güç dengelerini de etkileyecek stratejik değişimlerin öncüsü olması beklenmektedir. Zira Orta Doğu’da ve Asya Pasifik Bölgesi’nde nasıl bir denge politikası güdüleceği, NATO gibi ittifaklardaki konumlamaların yeniden nasıl tanımlayacağı büyük önem arz etmektedir. Terörsüz Türkiye’nin küresel ve bölgesel liderlik rolünü koruma, yeniden tanımlama ya da bu rolü diğer büyük güçlerle paylaşma konusunda nasıl bir tercih yapacağını ortaya koyacak nitelikte olup gelecekteki dünya düzeninin şekillenmesinde kritik bir dönemeç olarak değerlendirilebilir.
‘Türkiye’yi ’Yeniden Büyük Yapalım” iddia ve söylemi önümüzdeki yıllarda dile gelecek en önemli slogan olacaktır diye düşünüyoruz.
Diğer yanda Muhalefet partilerimizin Türkiye’nin küresel rolünü önemsemez tavrı dikkate şayandır.

Devam edecek