Ben Ankara’da yaşayan sıradan bir çalışanım.
Ama artık sıradan bir evde yaşamak bile lüks oldu.
Ev sahibim geçen ay aradı. Sesi sakindi ama söylediği şey ağırdı:
“Kirayı güncelleyeceğiz.”
Güncellemek dedikleri şey, neredeyse iki katı.
Ev aramaya başladım. Gittiğim her evde aynı manzara: küçük, eski, bakımsız… ama fiyatlar sanki saray satılıyor gibi.
Bir evi gezerken emlakçı bana şunu dedi:
“Abi burası yine uygun.”
Uygun dedikleri şey maaşımın yarısından fazlası.
Artık ev bakarken hayal kurmuyoruz. Sadece “buraya sığar mıyım?” diye düşünüyoruz.
Ankara’da artık insanlar ev aramıyor.
Sığınacak yer arıyor.
